Bazı şehirler geçmişlerini müzelerde saklar. Bazıları sokaklarında gezdirir. Zagreb ikisini de yapıyor. Üstelik her gün saat on ikide bir top patlatarak geçmişi hatırlatmayı da ihmal etmiyor. Hırvatistan’ın başkentinde dolaşırken insanın dikkatini önce mavi tramvaylar çekiyor. Aralarında Yugoslavya döneminden kalma modeller de var. Bir zamanlar başka bir ülkenin insanlarını taşıyan vagonlar, şimdi başka bir ülkenin sokaklarında
Bazı göçler yalnızca insanları yerinden etmez. İki şehrin karakterini de değiştirir. Vodina ile Adapazarı arasında yaklaşık yüz yıl önce yaşanan şey biraz böyle. Bugün Yunanistan haritalarında Edessa diye geçen Vodina’nın adı bile suyla ilişkili. Slavca voda, su demek. Şehrin içinden geçen sular platonun kenarına ulaşıyor ve yaklaşık 70 metre aşağı dökülüyor. Yüzyıllar boyunca bu su
Bazı kulüpler sahaya çıkar. Bazıları ise tarihin içinden yürüyerek gelir. Bu aralar yüzüncü kuruluş yılını kutlayan PAOK ikinci gruba ait. Onun hikayesi bir fikstürün, bir kupanın, bir derbinin içine sığmaz. Çünkü PAOK dediğimiz şey, biraz Selanik’tir, biraz İstanbul’dur; biraz kayıp, biraz hatırlama, biraz da insanın kendine yeni bir yurt kurarken eski kapı tokmaklarının sesini unutmama
Peja’ya bir şehir görmek için gitmedim. Bir sahneye davetliydim. Kosova Devlet Tiyatrosu’nun desteğiyle, Istref Begolli’nin adını taşıyan o sahnede düzenlenen MonoAkt kapsamında… Tek kişinin sahnede çoğaldığı bir alanın içine. Ama bu yolculuk yalnız değildi. Babamın oynadığı bir oyunla oradaydık. Bambaşka bir hikâyeyi, başka bir coğrafyanın sahnesine bırakmak için. İnsan bazen bir yere gitmez.Bir anlamın içine
