Balkan müzik tarihinde insanı en çok “Ben ne izliyorum şu an?” diye düşündüren gruplardan biri kesinlikle Rokeri s Moravu.
1970’lerin sonlarının Yugoslavya’sında başlarında köylü şapkası, altlarında İspanyol paça pantolon ve komik bıyıklarıyla televizyona çıkan bu grubun amacı dönemin müziğini tiye almaktı.
Her şey 1977’de Boris Bizetić’in yaptığı bir şakayla başlamış. O dönemde müzik ya çok ciddi rock gruplarından ya da ağır halk müziğinden oluşuyormuş. Bu ekip ise ikisiyle de dalga geçmeye karar vermiş. Köylü aksanıyla rock ve disco yapıyorlarmış. Başta insanlar ne olduğunu anlamasa da daha sonra gülmeye başlıyormuş. Bu sayede onların albümlerini milyonlarca kişi almış.
Şarkı sözleri de en az tarzları kadar garip ve komik. Pırasadan, köy dedikodusundan, traktörle kaçan sevgiliden bahsediyorlar. “Krkenzi kikiriki” ya da “Stojadinka ovce šiša” gibi isimler bile başlı başına bir espri. O dönemin ciddi havasında bu şarkılar insanlara nefes aldırmış belli ki.
Sahnede de aynı kafa: Çarıkla deri ceketi birleştiriyorlar, birbirlerine takılıyorlar, bilerek komik duruma düşüyorlar. Aslında yaptıkları şey çok tanıdık bir durumu anlatıyor: Köyden şehre gelen insanların arada kalmış hali. Ne tam köylü ne tam şehirli… Tam olarak onların müziği gibi.
Bugün bile Balkanlar’da bir ev partisinde ya da eski bir meyhanede şarkıları çalsa, ortam bir anda değişiyor. İnsanlar gülmeye, oynamaya başlıyor. Çünkü Rokeri s Moravu bize şunu hatırlatıyor: Hayat bazen ciddiye almak yerine dalga geçince daha güzel.
